15 lutego w wieku 95 lat zmarła Katarzyna Herbert, tłumaczka i wdowa po Zbigniewie Herbercie. Była fundatorką Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta i założycielką fundacji jego imienia.
Katarzyna Herbert (z domu Dzieduszycka) urodziła się w 1929 roku w Zarzeczu. W 1944 roku po została wysiedlona z rodzinnej miejscowości. Pod koniec lat 40. zamieszkała w Warszawie, gdzie w 1956 roku poznała Zbigniewa Herberta.
W latach 60. Katarzyna Herbert mieszkała w Paryżu. Tam związała się z kręgiem polskich twórców emigracyjnymi, w tym z Józefem Czapskim. Pracowała jako lektorka we francuskich wydawnictwach, a także tłumaczyła literaturę francuską na polski, m.in. Jeana d’Ormessona i Valery’ego Larbauda.
W 1968 roku wyszła za mąż za Zbigniewa Herberta, stając się jego towarzyszką życia i pierwszą czytelniczką jego wierszy. Po śmierci męża aktywnie promowała jego twórczość, zakładając Fundację im. Zbigniewa Herberta oraz ustanawiając Międzynarodową Nagrodę Literacką im. Zbigniewa Herberta, która wspiera poezję światową i wartości promowane przez jej męża.
W 2014 roku za wybitne zasługi dla kultury narodowej i promowanie twórczości literackiej została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
(źódło: Instytut Książki)
Dział, w którym zamieszczane są drobne informacje z rynku wydawniczo-księgarsko-poligraficznego.