18 lutego zmarł Marian Tutrski, polski historyk, dziennikarz i działacz społeczny pochodzenia żydowskiego. Od 1940, jako osadzony, przebywał w getcie łódzkim, w latach 1944–1945 był więźniem KL Auschwitz-Birkenau. Miał 98 lat.
W latach 1956–1957 zastępca redaktora naczelnego „Sztandaru Młodych”. Od 1957 publicysta, a w latach 1958–2025 kierownik działu historycznego „Polityki”. Członek (1995–2025), wiceprzewodniczący (1995–1999; ponownie 2011–2025) i przewodniczący (1999–2011) Zarządu Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny w Polsce. Członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej. Członek Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej i Rady Stowarzyszenia prowadzącego Dom Konferencji Wannsee. W latach 2009–2025 przewodniczący Rady Muzeum Historii Żydów Polskich Polin.
M. Turski jest autorem kilkanastu książek, między innymi: „Lumumba i jego kraj” (Warszawa 1962), „Operacja ‘Terminal’” (Warszawa 1965), „Byli wówczas dziećmi” (Warszawa 1975), „Ruch pokoju. Ludzie, fakty. Z historii polskiego ruchu obrońców pokoju” (wraz z Henrykiem Zdanowskim, Warszawa 1975), „Losy żydowskie. Świadectwo żywych” (tom I – Warszawa 1996, tom II – Warszawa 1999, tom III – Warszawa 2006), „Polish Witnesses to the Shoah „(Londyn 2010), „Co ofiary wiedziały o swoim losie” (Kraków 2020). Współpracował też z Haliną Taborską przy powstawaniu książki „Sztuka w miejscach śmierci. Europejskie pomniki ofiar hitleryzmu” (Kraków – Budapesz t–S yrakuzy 2019).
Dział, w którym zamieszczane są drobne informacje z rynku wydawniczo-księgarsko-poligraficznego.