Różne

A oto 11 najlepszych polskich książek 2019 roku w autorskim wyborze Justyny Sobolewskiej („Polityka”)

Ruszyła karuzela wyboru  najlepszych książek 2019 roku. Czasopisma, portale i blogerzy wybierają najlepsze (dla każdego znaczy to coś innego) książki minionego roku. Spróbujemy pokazać te najciekawsze (naszym zdaniem).

Zaczynamy od „Polityki”, na łamach której ukazał się autorski wybór Justyny Sobolewskiej – 11 najlepszych książek polskich autorów.

A oto one:

1. Mikołaj Łoziński, Stramer, Wydawnictwo Literackie

Powieść o żydowskiej rodzinie z Tarnowa w jasnej tonacji, która sprawia, że nie jest to kolejna historia o antysemityzmie i Zagładzie (choć to wszystko tu również jest), tylko przede wszystkim o rodzinie w wirze historii.

2. Paweł Sołtys, Nieradość, Czarne

Opowiadania imponujące literacką swobodą. Jeśli szukać dla nich wspólnego mianownika, to jest nim brak – niewypowiedziane dno tych historii.

3. Justyna Bargielska, Dziecko z darów, Wydawnictwo Wolno

Książka poetycka, w której na pierwszym planie są dzieci, ich niezależność, wyobraźnia i umiejętność łączenia wszystkiego ze wszystkim. To w dzieciach powraca nasze dzieciństwo.

4. Barbara Sadurska, Mapa, Nisza

Imponująca opowieść w puzzlach, które czytelnik sam musi złożyć. Sadurska swobodnie łączy odległe w czasie wątki i postaci, całość spaja tytułowa mapa i wątek akwaforty Fausta, a ukrytym pomostem jest pytanie o zło.

5. Weronika Murek, Feinweinblein, Czarne

Trzy dramaty nominowanej w tym roku do Paszportu POLITYKI pisarki. Są tu opowieści o polskiej tradycji i cudowna słowna szermierka. A przede wszystkim mamy wrażenie obecności niepowstrzymanego, dzikiego nurtu języka.

6. Urszula Zajączkowska, Patyki, badyle, Marginesy

O tym, co ma wspólnego kot z pokrzywą, co kryje w sobie badyl, jak goją się rany drzew. Książka, która znakomicie łączy literaturę i botanikę – opowiada swoim stylem i z charyzmą o życiu roślin.

7. Dominika Słowik, Zimowla, Znak

Thriller z elementami opowieści grozy, który bardzo ciekawie pokazuje polską historię najnowszą (od lat 80. przez czasy transformacji) jako historię cudów, a właściwie ludzką potrzebę istnienia zjawisk nadprzyrodzonych.

8. Wojciech Nowicki, Cieśniny, Czarne

Powieść, która prowadzi czytelnika przez cieśniny szaleństwa. Bohaterowie to postaci historyczne, ale opowiada o nich postać współczesna, błąkająca się po zakamarkach dziejów.

9. Joanna Gierak-Onoszko, 27 śmierci Toby’ego Obeda, Dowody na Istnienie

Autorka zagląda pod podszewkę wyidealizowanego obrazu Kanady i znakomicie opowiada historię o państwie mierzącym się z bolesną przeszłością.

10. Ryszard Koziołek, Wiele tytułów, Czarne

Eseje Ryszarda Koziołka wychodzą od literatury, ale docierają do spraw wykraczających poza nią – do Śląska jako formy życia czy możliwości rozmowy z kimś, kto myśli zupełnie inaczej niż my. A do tego dostajemy też brawurowe odczytania klasyki: Lalki czy Chłopów.

11. Jakub Żulczyk, Czarne słońce, Świat Książki

Ta powieść o nienawiści miejscami drażni i przeraża, ale zostaje w pamięci, bo jest rodzajem ryzykownego gestu pisarza, który wychodzi poza bezpieczną satyrę i dystopię.

Justyna Sobolewska
Krytyczka literacka. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Wcześniej pracowała w „Przekroju” i „Dzienniku”. Autorka książki „Książka o czytaniu, czyli resztę dopisz sam” (2012 r.), której poszerzone wydanie ukazało się w 2016 r. Zasiada w kapitule Nagrody im. Gombrowicza oraz Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius. W 2017 r. przygotowała antologię opowiadań Kornela Filipowicza „Moja kochana dumna prowincja”. Jest laureatką nagrody PIKowy Laur przyznawanej przez Polską Izbę Książki za promocję czytelnictwa.

(„Polityka”)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *